ذرات پرتوزای چرنوبیل پس از ۴۰ سال همچنان ساختار خود را حفظ کرده‌اند

پژوهشگران در بررسی بقایای فاجعه هسته‌ای چرنوبیل دریافتند که ساختار بلوری سوخت هسته‌ای در برخی ذرات پرتوزای باقی‌مانده از این حادثه، پس از گذشت حدود چهار دهه، تا حد زیادی حفظ شده است؛ یافته‌ای که می‌تواند به ارزیابی دقیق‌تر آلودگی‌های پرتوزا و خطرات زیست‌محیطی این منطقه کمک کند.

پژوهشگران دانشگاه لایب‌نیتس هانوفر و مرکز هلمهولتز درسدن ـ روسندورف آلمان، شش ذره بسیار ریز و پرتوزا را که پس از انفجار نیروگاه هسته‌ای چرنوبیل در سال ۱۹۸۶ در محیط پراکنده شده بودند، بررسی کردند.

این ذرات که اندازه آن‌ها بین ۸ تا ۵۰ میکرومتر است، از بقایای سوخت هسته‌ای تشکیل شده‌اند و همچنان مواد پرتوزا در خود دارند. پژوهشگران برای بررسی ساختار آن‌ها از روش پراش پرتو ایکس در آزمایشگاه تخصصی سینکروترون در گرونوبل فرانسه استفاده کردند.

نتایج نشان داد ساختار بلوری سوخت هسته‌ای در ذرات بررسی‌شده تا حد زیادی دست‌نخورده باقی مانده است. این وضعیت نشان می‌دهد برخی از این ذرات می‌توانند محصولات پرتوزای حاصل از شکافت هسته‌ای را در ساختار خود نگه دارند و از آزادشدن سریع آن‌ها در محیط جلوگیری کنند.

با این حال، پژوهشگران تأکید کرده‌اند که ساختار ذرات یکسان نیست و بررسی تنها شش نمونه از دو محل، برای نتیجه‌گیری درباره تمام ذرات پرتوزای منطقه کافی نیست. برخی ذرات ممکن است رفتار متفاوتی داشته باشند و مواد پرتوزا را در دوره‌های زمانی طولانی‌تری آزاد کنند.

این یافته‌ها می‌تواند به بهبود مدل‌های ارزیابی آلودگی خاک و محیط‌زیست و همچنین توسعه روش‌های مدیریت پسماندهای پرتوزا کمک کند؛ با این حال، برای ارزیابی دقیق‌تر خطرات زیست‌محیطی چرنوبیل، بررسی نمونه‌های بیشتر ضروری است.