از خانه تا مدرسه؛ مسیر دشوار دانش‌آموزان دارای معلولیت و ضرورت دسترسی برابر

مسیر مدرسه برای دانش‌آموزان دارای معلولیت تنها چند خیابان فاصله نیست؛ کمبود امکانات، حمل‌ونقل مناسب، پیاده‌روهای نامناسب و نبود مناسب‌سازی کافی، هر روز بخشی از مسیر تحصیل و زندگی اجتماعی آنها را دشوار می‌کند.

صبح برای بسیاری از خانواده‌ها با آماده‌کردن فرزندشان برای مدرسه آغاز می‌شود؛ اما برای خانواده‌های دارای فرزند معلول، رسیدن به مدرسه خود بخشی از یک چالش روزانه است. ون‌های ویژه مدارس بخشی از این مسیر را پوشش می‌دهند، اما مشکلات از درِ خانه تا رسیدن به مدرسه همچنان ادامه دارد.

یک جدول خیابان، پله، پیاده‌روی نامناسب یا مسیر ناهموار که شاید برای دیگران مانعی ساده باشد، می‌تواند برای دانش‌آموزی دارای معلولیت، عبور از چند متر را دشوار یا حتی غیرممکن کند. این موانع گاهی در خود مدرسه نیز ادامه پیدا می‌کنند و نبود امکانات و تجهیزات مناسب‌سازی‌شده، دسترسی برابر دانش‌آموزان به محیط آموزشی را محدود می‌کند.

در این میان، خانواده‌ها علاوه بر دغدغه تحصیل، هر روز با مشکلات رفت‌وآمد، یافتن سرویس مناسب و دسترسی به امکانات شهری مواجه‌اند؛ در حالی که کودکان و نوجوانان دارای معلولیت نیز مانند دیگر همسالان خود به مدرسه، بازی، پارک و حضور مستقل در جامعه نیاز دارند.

با این حال، مسئله فقط کمبود امکانات آموزشی نیست. مناسب‌سازی معابر و مدارس، توسعه حمل‌ونقل دسترس‌پذیر و ایجاد محیطی که امکان حضور مستقل افراد دارای معلولیت را فراهم کند، بخشی از الزامات یک جامعه دسترس‌پذیر است.

این وضعیت نشان می‌دهد مناسب‌سازی مدارس و معابر نباید به چند اقدام محدود و پراکنده خلاصه شود، بلکه باید از خانه تا مدرسه و دیگر فضاهای عمومی را دربر بگیرد. فراهم‌کردن مسیرهای مناسب، حمل‌ونقل دسترس‌پذیر و مدارس مجهز، به دانش‌آموزان دارای معلولیت کمک می‌کند بدون وابستگی و محدودیت‌های غیرضروری به آموزش و فعالیت‌های اجتماعی دسترسی داشته باشند.

در واقع، مناسب‌سازی فقط به معنای ساخت رمپ یا اصلاح یک پیاده‌رو نیست؛ بلکه اقدامی برای تحقق حق آموزش، افزایش استقلال و فراهم‌کردن فرصت برابر برای حضور افراد دارای معلولیت در جامعه است. جامعه‌ای که می‌خواهد آموزش برای همه برابر باشد، باید موانعی را که پیش از رسیدن دانش‌آموز به کلاس درس بر سر راه او قرار گرفته‌اند نیز برطرف کند.

منبع: ایسنا