تاريخ: ۱۳۹۶ يکشنبه ۱۴ خرداد ساعت ۱۶:۵۲ بازدید: 794      نظرات: 1      کد مطلب: 3933

سخنی با نمایندگان کورد


دکتر صلاح الدین خدیو

1."شین آباد" را همه می شناسند. پروانه های مینوی آن، گرد شمع وجود  روستا چرخیدند و با سوختن خود نام آن را در پهنه گیتی بلند آوازه ساختند.

اسفند ماه سال قبل از آن آذر آتشین، یک نامزد انتخابات مجلس در جمع مردم این روستای حاشیه "پیرانشهر در حاشیه" حاضر شد و به حاضران گفت چرا شین آباد نباید بیمارستان داشته باشد؟!

روشن است که در هیچ جای دنیا در روستاها بیمارستان نمی سازند. تازه برای فهم این حقیقت ساده لازم نبود در کسوت طبیب هم باشید. اما  قهرمان داستان ما اهل طبابت بود و می خواست ردای سیاست بپوشد.

بخت یار شد و طبیب موصوف وکیل مجلس شد و چند ماه بعد دختران شین آبادی در آتش محرومیت و حاشیه نشینی سوختند. آتشی که به جان این فرشتگان افتاد، نشان داد که شین آباد شفاخانه نمی خواهد، بلکه مکتب خانه محقرش ایمن سازی و سیستم حرارت مرکزی می خواهد.

2. دو سال و اندی بعد از این داستان، فرزند نظریه پرداز جمهوری اسلامی و " مدرس زمانه " پشت تریبون مجلس رفت و از حق اهل سنت برای داشتن مسجدی در پایتخت دفاع کرد.

در این میان وکیلی از دیار کردها برخاست و وی را مورد عتاب قرار داد و گفت، تهران مدرسه می خواهد نه مسجد و از وی خواست بین مسلمین تفرقه درست نکند.

 شاید از شگفتیهای روزگار بود که گویندگان این اقوال چند روز پیش در مجلس شورای اسلامی برای عضویت در هیات رئیسه به مصاف هم رفتند و البته حاصلی جز ناکامی نداشتند.

می شود در مورد هر دو بند پیشگفته احتجاج نمود; شین آباد بیمارستان می خواهد یا مدرسه وتهران مدرسه می خواهد یا مسجد؟

هر کس می تواند در این زمینه استدلال و بینات خویش را بازگو کند. اما یک نکته مهم نباید نادیده گرفته شود شان حقوقی منصب وکالت مجلس بر دیگر شوون آن ارجح است و بر این اساس پاسخ به دو سوال پیشگفته باید دارای بیشترین نسبت با خیر مشترک و مصلحت عمومی  باشد.

 به عبارت بهتر پستهای سیاسی ابتنایشان بر مفهوم خیرعمومی و مشترک است. با این نگاه گفتار و کردار نماینده مجلس باید بازتاب این خیر باشد. کنشهای عاطفی، پراکنده، متداخل، جمع گریز و شخصی در بهترین حالت پژواک منفعتهای نازل و کوچکی هستند که نسبتی با مصلحت عموم‌ ندارند.

تقاضای کردها و اهل سنت برای تغییر در نحوه اختصاص مناصب سیاسی و بوروکراتیک کشور، راه حلی برای داشتن نمایندگی بیشتر در ساختار قدرت است.

اگر امکان گزینش افراد شایسته از میان خیل داوطلبان وجود داشته باشد، این گزینه فی نفسه راه حل نامطلوبی نیست. اما وقتی دایره انتخابها تنگ و شایستگان بسیار از ورود به عرصه محروم می شوند، احتمال اختلال در کارکرد یاد شده هم افزایش می یابد و سیاست نهادی ما به مرض امتناع دچار می شود.

به زبان دیگر راه حل کمبود مشارکت ما در حیات سیاسی کشور همیشه در دل خود حامل تناقض و تضادی بزرگ است.

نمایندگی جمع آسان به نمایندگی شخص فروکاسته می شود و منتقدان سرخورده خودی  مدیریت بومی هم دستشان برای نقد و ناامیدی باز می شود.

نمایندگان مجلس به عنوان نماینده خیر عمومی به جایی می روند که کار جمعی و فراکسیونیسم اصلی ترین ویژگی آن است. در دو دوره گذشته اما نمایندگان کرد نشان داده اند که در مجامع استانی دارای بیشترین درجه پراکندگی و در فراکسیونهای مشترک دیگر هم فاقد هر گونه همکاری موثر هستند.

ممکن است دو فراکسیون بزرگ مجلس دو نفر نماینده کرد را برای عضویت در هیات رئیسه کاندیدا کنند. از لحاظ شکلی می توان این فرض را در نظر گرفت که می توان تمام دوازده کرسی هیات رئیسه را با کردها پر کرد.

 طبیعی است که این فرض خام اندیشانه در برابر واقعیتهای ساختاری نظام سیاسی  و الزامات کارکردی مجلس اعتباری نداشته باشد.

با این وصف عاقلانه ترین کار این بود که نمایندگان کرد و اهل سنت از ساز و کارهای فراکسیون اهل سنت برای وحدت استفاده نموده و تمام توان خود را برای رایزنی و لابیگری بکار گیرند تا فردی که بخت بیشتری دارد ناکام نشود.

راقم این سطور همیشه گفته است که فرصتها و امکانات ما در ساختار سیاسی اندک است، از این رو استفاده بهینه و حداکثری  از آنها هم شرط عقل و هم وظیفه ای اخلاقی است.

اشاره به دو مثال فوق از این رو بود که مجددا ضرورت اتکا به خرد جمعی و اتکال به خیر عمومی را در موضعگیریهای سیاسی خاطرنشان کنم. امری که به نظر می رسد در ورود همزمان دو نماینده کرد به انتخابات داخلی مجلس مورد توجه قرار نگرفت.

 



ارسال به دوستان
ارسال به دوستان
چاپ
نسخه چاپی


نظر کاربران

0
0
پاسخ به این اظهارنظر

سلیمان هستم ۱۳۹۶/۳/۱۴
استاد خوش فکر واندیشمند نوشته هایتان بقدری زیبا مستدل ومعقول ومنطقی ومردم پسندند که هیچ جای تامل وتفکری باقی نمیگذارد .اما چه باید کرد؟ نماینده گانیکه اکنون بر کرسی نمایندگی نشسته اند متاسفانه نه از درد مات خبر دارند ونه از مشکلات خودشان.عدم موفقیت این برادران در مجلس هنوز نتوانسته اند بین خودشان هم اتحاد ویگرنگی و ....ایجاد کنندبنابر این چگنه میتوانند مشکلت حوزه های انتخاباتیشانرا بفهمند وحل کنند؟بله براستی این ملت نیاز به مدرس ومدرس دارد تا بتوان نماینده گانی که بتوانند از حقوقشان دفاع کنند انتاب نمایند.امیدوارم از این پس درانتخاب نمایندهگانی شایسه فهمیده صادق مردم دوست وبا شهامت انتخاب نماییم.انشاالله

نظر خود را براي ما ارسال كنيد