پرونده جفری اپستین فراتر از یک ماجرای جنایی و جنسی، در واقع بازخوانی یکی از تاریکترین فصول پیوند میان قدرت عریان و ثروت افسارگسیخته در قلب دنیای مدرن است. اگر بخواهیم با نگاهی تحلیلگرانه به این کلاف سردرگم بنگریم، اپستین نه صرفا یک سرمایهدار، بلکه یک دلال دسترسی بود که توانست شبکهای از وابستگیهای متقابل میان نخبگان جهانی ایجاد کند.
رسانههای آمریکا تصویری از یک ساختار هرمی را ترسیم میکنند که در آن، جزیره خصوصی اپستین در کارائیب به مثابه یک منطقه خاکستری عمل میکرد. جایی که قواعد متعارف اخلاقی و قانونی جای خود را به ابزارهای فشار و چانهزنی سیاسی میدادند. این پدیده را میتوان ذیل مفهوم فساد ساختاری در سطوح عالی بررسی کرد. جایی که مرز میان دیپلماسی رسمی و لابیگریهای غیررسمی در هم میآمیزد.
حضور نامهای سنگینوزنی چون بیل کلینتون، دونالد ترامپ و پرنس اندرو در اسناد و لیستهای پروازی مرتبط با این پرونده، صرفا نشاندهنده ابعاد غیراخلاقی ماجرا نیست، بلکه بیانگر چگونگی استفاده از تلههای نفوذ برای تضمین بقای قدرت است. بر اساس هزاران صفحه سندی که طی سالهای اخیر از طبقهبندی محرمانه خارج شده، نخبگان سیاسی، علمی و اقتصادی در مداری قرار گرفته بودند که جدایی از آن، هزینههای حیثیتی سنگینی به همراه داشت. اپستین با تکیه بر اقتصاد شهرت، برای خود مشروعیت خریداری کرد. او با تزریق مبالغ کلان به دانشگاههای معتبری چون امآیتی و هاروارد، خود را به عنوان یک خیرخواه دانش معرفی کرد تا به حیاط خلوت قدرتمندان راه یابد.
نکته کلیدی که در سبک روایتهای پرسشگرانه باید به آن توجه کرد، شکست سیستمیک در برخورد با اوست. چگونه فردی با سوابق مشکوک توانست دههها از مصونیت نانوشته برخوردار باشد؟ پاسخ در توافقنامههای پشتپرده قضایی نهفته است. مانند قرارداد سال ۲۰۰۸ در فلوریدا که رسانههای آمریکایی آن را سیلی به صورت عدالت نامیدند. این نشان میدهد که وقتی ثروت با باجافزاراطلاعاتی مجهز شود، میتواند در برابر سختگیرترین نهادهای قانونی نیز زرهی نفوذناپذیر بسازد.
مرگ مشکوک او در زندان فدرال نیویورک، این پرونده را از یک دادرسی کیفری به یک ترومای سیاسی بدل کرد. این واقعه بذر بیاعتمادی را در افکار عمومی کاشت و تئوریهای توطئه را از حاشیه به متن راند. پرونده اپستین ثابت کرد که در ساختار قدرت جهانی، دانستن اسرار دیگران به مراتب ارزشمندتر از موجودی حسابهای بانکی است. این نه فقط داستان قربانی شدن دختران کمسنوسال، بلکه حکایت سوءاستفاده از ساختارهای دموکراتیک برای ایجاد یک حاشیه امن آهنین برای فرادستان است. تراژدی بزرگی که لکه ننگ آن به این زودیها از دامن نهادهای قدرت پاک نخواهد شد.